πόρτες

Είναι ωραίο να επιστρέφεις στον γενέθλιο τόπο 

και να έρχεσαι σε επαφή με τα μέρη που μεγάλωσες...

...με τους ανθρώπους

-ρίχνοντας γέφυρες-

Να επαναπροσδιορίζεσαι....

Να βλέπεις ποιος είσαι...

Να συμφιλιώνεσαι με το παρελθόν και με τον χρόνο.

Μόνο τότε ανοίγουν οι πόρτες..

ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΕΣ ΠΟΡΤΕΣ-ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ-ΠΑΡΟΣ

    se tthimamai thn mera pou hrthes me dakrua sta matia

na me empisteyteis...k egw sou edwsa to xeri ..kai xediplwsame to koyvari ths zwhs me eilikrina..
toso   omorfh ,aerinh ..dotikh .antrwpinh ..

.meta pesame sto nero k afisame  thn  tlipsh ..kai to vrady zvisame  me ta  tsipoura ..ton  pono ths kardias!

akoma mou striveis tsigara me ta lepta sou daxtila..sxedon taxidaktilourgika k egw ta royfaw kathe fora me to idio pathos.

etsi einai otan metalamvaneis thn filia.

otan agapas


k ola moirazontai..

pas

 pio 

   panw...

agaphmenh mou.

a erini mou
                                                                                                                 foto skiros

yoga stin oikia karapanou,aigina.

τριήμερο μαθημα yoga στην Αίγινα.
μιλάνε οι εικόνες...

παραλία Πετροχωρείου

στα μαλλιά σου ηλιαχτίδες..στην καρδιά σου καλοσύνη.

ο χρόνος που περνάει..

η εγώ που περνάω στον χρόνο?

-)

Πάρνηθα

πρωινό (γλυκό) αττικό φώς..ανάβαση παρέα με την ανατολή

 γιόγκα εξω απο το εκκλησάκι του αγίου Γεωργίου

 θα με φυλάς?νεαρός βόλτα με τον σκύλο του..

θαύματα της φύσης

   κάθοδος 

αλλο ενα μάθημα που τελείωσε με ολες τις αισθήσεις σε πληρότητα.

ξέρεις πόσο καιρό έχουμε να πιούμε καφέ?

για σένα..

Με θυμάμαι όταν έφευγα απ το σπίτι σου-αργά το απόγευμα-πάνω στην μηχανή-διασχίζοντας την μεγάλη λεωφόρο με ταχύτητα...να κοιτάζω το τσιμεντένιο τοπίο της πόλης που απλώνοταν γύρω μου πυρακτωμένο,

κ εσυ νοητά να μ ακολουθείς βαθαίνοντας μεσα μου το γιατι ... κ ο αέρας να με τυλίγει ευγνωμοσύνη σηκώνοντας με πιο ψηλά πάνω στις γέφυρες,χορεύοντας στους ουρανούς ανάλαφρος ,ευχαριστημένος ,χορτασμένος,με πληρότητα απο τις στιγμές που ζήσαμε...απ τις σιωπές που πάντα ομολογούσες...ώς την επομένη..

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΑΝΑΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΥΚΝΟ ΣΟΥ ΔΥΧΤΙ ΠΟΥ ΣΕ ΤΥΛΙΓΕ

Σε θυμάμαι στην μικρή σου κουζίνα- δίπλα στην μισάνοιχτη πόρτα-εσύ να μαγειρεύεις κ οι ηλιαχτίδες να φλερτάρουν με την γυμνή σου πλάτη.
μετα να τρώμε στο μικρο σου τραπέζι
να με κοιτάζεις με απορεία και να με ρωτάς αν μου αρέσει?
πόσες γεύσεις δοκιμάσαμε?ε?
πόσο έρωτα χορτάσαμε..

ακομα βλέπω τα μάτια σου να λαχταρούν- να κρατηθούν-
κ εγω να σου χαρίζω χάδια κ ευγνομοσύνη οταν ακουμπούσες σαν παιδί στα πόδια μου επάνω.
Προχτές σε περίμενα οπως είχαμε κανονίσει-είχα κάνει κ ετοιμασίες-
αλλα...
με πήρες να μου πείς πως δεν θα ρθείς,
πως έπρεπε ξαφνικά να φύγεις απ την πόλη-ήθελα να αποχαιρετιστούμε-αλλα δεν συγχρονιστίκαμε.

Την τελευταιά φορά που σε είδα(ευτυχώς)σου κράτησα το χέρι και σου είπα πως σ αγαπώ...μου είπες να κοιμηθώ ..κ εσφιξες τ ακροδάχτυλα σου πιο δυνατά μες τα δικά μου
κ αποκοιμηθήκαμε στην σιωπή

κ εφυγες σαν αέρας.

Υ।Γ। εχω τα πρώτα συμπτώματα στέρισης απ το κορμί σου, θα σε θυμάμαι με αγάπη και θα σε προσέχω απο μακριά,

να σουν εδώ να βλεπες τα νεα φύλλα απ τις τρυανταφυλλίες μου.....

να προσέχεις πολύ.