για σένα..

Με θυμάμαι όταν έφευγα απ το σπίτι σου-αργά το απόγευμα-πάνω στην μηχανή-διασχίζοντας την μεγάλη λεωφόρο με ταχύτητα...να κοιτάζω το τσιμεντένιο τοπίο της πόλης που απλώνοταν γύρω μου πυρακτωμένο,

κ εσυ νοητά να μ ακολουθείς βαθαίνοντας μεσα μου το γιατι ... κ ο αέρας να με τυλίγει ευγνωμοσύνη σηκώνοντας με πιο ψηλά πάνω στις γέφυρες,χορεύοντας στους ουρανούς ανάλαφρος ,ευχαριστημένος ,χορτασμένος,με πληρότητα απο τις στιγμές που ζήσαμε...απ τις σιωπές που πάντα ομολογούσες...ώς την επομένη..

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΑΝΑΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΥΚΝΟ ΣΟΥ ΔΥΧΤΙ ΠΟΥ ΣΕ ΤΥΛΙΓΕ

Σε θυμάμαι στην μικρή σου κουζίνα- δίπλα στην μισάνοιχτη πόρτα-εσύ να μαγειρεύεις κ οι ηλιαχτίδες να φλερτάρουν με την γυμνή σου πλάτη.
μετα να τρώμε στο μικρο σου τραπέζι
να με κοιτάζεις με απορεία και να με ρωτάς αν μου αρέσει?
πόσες γεύσεις δοκιμάσαμε?ε?
πόσο έρωτα χορτάσαμε..

ακομα βλέπω τα μάτια σου να λαχταρούν- να κρατηθούν-
κ εγω να σου χαρίζω χάδια κ ευγνομοσύνη οταν ακουμπούσες σαν παιδί στα πόδια μου επάνω.
Προχτές σε περίμενα οπως είχαμε κανονίσει-είχα κάνει κ ετοιμασίες-
αλλα...
με πήρες να μου πείς πως δεν θα ρθείς,
πως έπρεπε ξαφνικά να φύγεις απ την πόλη-ήθελα να αποχαιρετιστούμε-αλλα δεν συγχρονιστίκαμε.

Την τελευταιά φορά που σε είδα(ευτυχώς)σου κράτησα το χέρι και σου είπα πως σ αγαπώ...μου είπες να κοιμηθώ ..κ εσφιξες τ ακροδάχτυλα σου πιο δυνατά μες τα δικά μου
κ αποκοιμηθήκαμε στην σιωπή

κ εφυγες σαν αέρας.

Υ।Γ। εχω τα πρώτα συμπτώματα στέρισης απ το κορμί σου, θα σε θυμάμαι με αγάπη και θα σε προσέχω απο μακριά,

να σουν εδώ να βλεπες τα νεα φύλλα απ τις τρυανταφυλλίες μου.....

να προσέχεις πολύ.