φόρτωση εμπορευμάτων με τα χέρια.
είναι ωραίο να επιστρέφεις σ ενα μέρος με τον ίδιο άνθρωπο,
τις ίδιες ημερομηνίες δέκα χρόνια μετά.
πόσο ίδιοι είμαστε? και πόσο εχουμε αλλάξει..
δύση ..στο πλοίο για την γαύδο
η γαύδος με την γαυδοπούλα
φεγγάρι που γεμίζει...λίγο πριν την άφιξη
άνθρωποι της παραλίας...Αγ.Ιωάννης
Μια κοπέλα χτές αέρινη με ξανθά μαλλιά και φωτεινό χαμόγελο λικνιζόταν μπροστά στα κύματα κουνώντας ρυθμικά τα χέρια σαν να άγγιζε απαλά τον αέρα ...χόρευε μετά την δύση ψιθυρίζοντας δεν ξέρω τι..κι ατενίζοντας την γραμμή του ορίζοντα.
τοτέμ
δεντρόσπιτο
ενέργεια στην άμμο
στον δρόμο για τον λαυρακά...πίστεψα πως βρίσκομαι στο μυθικό νησί της καλυψούς
στο χείλος του φαραγγιού ..η παραλία ποταμός απο κάτω
ποταμός..ατελείωτο παιχνίδι με τα κύματα
γυμνοί -ελεύθεροι-τελείως μόνοι
λιμνούλα με νερό
η Χαρά κερνάει λουκουμάδες..στο πανυγήρι του Αγ.Παντελεήμονα
η ανατολή μέσα απο τα βουνά της Κρήτης
Σαρακίνικο για καφέ
φοβερό μονοπάτι για την τρυπητή
τρυπητή..η νοτιότερη παραλία
η θέα απο εδώ σου κόβει την ανάσα
στο νοτιότερο άκρο της Ευρώπης
λίγο πριν την τρυπητή...σεληνιακό τοπίο
Ο παλιός φάρος ανακαινίστηκε..τον προτιμούσα εγκαταλελειμένο οπως παλιά.
Πρωινά με καρφωμένα τα μάτια στην απεραντοσύνη του ορίζοντα, και τα βράδια αναζητώντας τις πλειάδες την Κασσιόπη ,τις άρκτους τον βέγκα ,τον δέλφινα ,τον αλδεβαράν ,τον αστερισμό του σκορπιού κι άλλα αστέρια άγνωστα που εκπέμπουν αδιάκοπα το αρχαίο τους φως ακόμα κι αν έχουν πραγματικά πεθάνει….Μέσα στην φαντασμαγορική συμπαντική θέα σκέφτομαι την αγάπη που συνεχίζει να ταξιδεύει σαν προωθητική δύναμη μέσα μας,να λάμπει ,να διορθώνει και να αναπροσαρμόζει παραμελημένα μας κομμάτια. Οπως τα αστέρια γεννήθηκαν μέσα από καταστροφικές εκρήξεις διαγράφοντας νέες μορφές και τροχιές έτσι κι εμείς σαν ύλη των αστεριών συμμετέχουμε στην διαδικασία της ολοκλήρωσης.
Στο τοτέμ σήμερα σκαρφαλώνει μια οικογένεια με πολλά πιτσιρίκια που στηρίζονται στους απολιθωμένους κορμούς του κέδρου.Κάποιοι έχουν αφήσει επάνω του χάντρες και χρωματιστά υφάσματα ,άλλοι το ψηλαφούν ,το κουνούν ,κι άλλοι το αφουγκράζονται περιμένοντας μαγικές ιστορίες από την παραλία που άκουσε το δέντρο.
Εκατομμύρια κύματα κι αέρηδες έχουν εγκλωβιστεί στα κύτταρα του και στα κλαδιά του έχει αποτυπωθεί σαν μνήμη όλη η ομορφιά κι η αίσθηση του χώρου και του χρόνου.
Το δέντρο ξαναγεννιέται και δίνει ζωή..γίνεται παιχνίδι και σύμβολο.
Κι εγώ από εδω ψηλά σαν Ξέρξης εξαγνίζοντας τις σκέψεις ακούω την φωνή της θάλασσας που ενώνεται με την αναπνοή μου.
Τα βράδια η παραλία γίνεται ένας τεράστιος διαστημικός σταθμός .κεριά διάσπαρτα μέσα στους κέδρους και φακοί κάνουν σινιάλα κι εμείς κοσμοναύτες απογειωνόμαστε από εδω πλησιάζοντας τ άστρα κι ακούγοντας τις τροχιές τους .Τέλος χρόνου …εκμηδενισμός των πάντων μπροστά στην ανείπωτη θέα και την θεϊκή μαρτυρία!