ανατολή - παραλία πλαταμώνα
είσοδος μονοπατιού για καταφύγιο ζολώτα1.100μ
εχει μέσα του ..εγκλωβισμένη..την φρεσκάδα της άνοιξης
Μέσα στην τραπεζαρία του καταφυγίου το τζάκι αναμμένο κι απέναντι βρεγμένα ρούχα που στεγνώνουν.Μεγάλα τραπέζια και πάγκοι.Μυρωδιά φαγητού ,και στους τοίχους διάσπαρτο ενα φωτογραφικό χρονολόγιο απο το βουνό .Δίπλα μου ξετυλίγονται οι ιστορίες των ανθρώπων.Τέλειο φαγητό και πολυ κόκκινο κρασί ανταμοιβή για την δύσκολη αναβάση...συκωθήκαμε σχεδον μεθυσμένοι.
η πόρτα του καταφυγίου
η υποδοχή
Αυτή την φορά η πρόσκληση ήρθε ξαφνικά και φύγαμε χωρίς δεύτερη σκέψη .
Αθήνα- Λιτόχωρο πριόνια στα 1100μ.υψομετρο.
Στο μονοπάτι μπήκαμε με συννεφιά και ψιλόβροχο ..λίγο μουδιασμένοι στην αρχή και πάντα με τον φόβο ξαφνικής νεροποντής ..δεν είχαμε και κανένα ειδικό εξοπλισμό.
Ευτυχώς όμως ο καιρός κράτησε σταθερός χωρίς να χειροτερέψει.Οσο πιο βαθιά μπαίναμε στο μονοπάτι τόσο πιο όμορφα ήταν κι η πυκνή βλάστηση σχεδόν μας σκέπαζε ,το φως μαζί με την ομίχλη έκαναν τα συναισθήματα εφορίας να κτυπάνε κόκκινο. Το δασός μας αγκάλιασε σαν ένας τεράστιος ζωντανός οργανισμός.Παντού δροσοσταλίδες,τα πρώτα κυκλάμινα ,άγνωστα αγριολούλουδα και ήχοι απόκοσμοι.Οσο πιο ψηλά φτάναμε η βλάστηση αραίωνε ….εμφανώς ότι το τοπίο γινόταν αλπικό.Απο μακριά ξεπρόβαλε η στέγη του καταφυγίου φτάσαμε στην αυλή του μέσα στην απόλυτη ομίχλη μετά από 3 ώρες ανάβαση.Μπήκαμε μέσα ..συνωστισμός…βρεγμένοι ,κουρασμένοι ,αλλά χαρούμενοι…αλλάξαμε ρούχα ,βάλαμε παντόφλες και μια μικρή αυστηρή ελληνογερμανίδα με στρατιωτικό ύφος μας οδήγησε στον ξενώνα έναν θάλαμο με άλλους εικοσιπέντε.!
Η επόμενη μέρα ξημέρωσε με πολύ υγρασία και ομίχλη..πολύ κλειστός καιρός και κακόκεφος ουρανός..ποτε δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει με τόση σκοτεινιά ..κάποιοι γνώστες όπως και η υπεύθυνη του καταφυγίου μας είπαν να μην πάμε στον μύτηκα με τέτοιο καιρό.
Αποφασίσαμε να ανέβουμε προς τα πάνω και θα βλέπαμε ..το πολύ πολύ θα γυρίζαμε πίσω.
Θα φτάναμε στο ψηλό σημείο της κακιάς σκάλας κι από εκεί η θα πηγαίναμε στην κορυφή σκολιό η μύτηκα..Το σκολιό δεν έχει επικινδυνότητα.
Κατά ένα περίεργο τρόπο όσο ανεβαίναμε ο καιρός γινόταν πιο ξηρός και κατά διαστήματα άνοιγε και ξαναέκλεινε..το μονοπάτι γινόταν απότομο και η βλάστηση αραίωνε κι άλλο .το οξυγόνο αραίωνε αισθητά στα 2.500χιλιαδες μέτρα κι η κάρδια άκουγες να κτυπάει δυνατά.
Μικρές ολιγόλεπτες στάσεις για βαθιές αναπνοές μας έδιναν ανακούφιση και ώθηση να συνεχίσουμε.Ανα διαστήματα παγωμένα κύματα αέρα κτύπαγαν το πρόσωπο.
Μέσα από την ομίχλη άρχισαν να ξεπροβάλουν τριγύρω κορυφές του βουνού ,απόκοσμες, θεϊκές ,σμιλεμένες σαν διαστημικά γλυπτά .Σε κάποια σημεία διακρίναμε εγκλωβισμένο χιόνι.
Είχαμε μπει στην είσοδο για κακιά σκάλα ένα κάθετο ατελείωτο μονοπάτι που μόνο όταν γυρίζαμε πίσω καταλάβαμε πόσο κουραστικό ήταν ,ανεβαίναμε βήμα βήμα κάποιοι προπορευόμενοι εμφανίστηκαν ξαφνικά σαν φαντάσματα μέσα από την ομίχλη ..πήραμε λίγο κουράγιο…τους ακολουθήσαμε..και φτάσαμε σε ένα μεταίχμιο της κορυφογραμμής..κοιτάξαμε λίγο από κάτω και μας κόπηκε η ανάσα…ο καιρός έκλεινε και άνοιγε.. μερικές στιγμές η ορατότητα έφτανε έως τα 5 μέτρα.Συνεχίσαμε το μονοπάτι ακόμα ψηλότερα ..μέχρι που φτάσαμε στην είσοδο για τον μύτηκα και μια επιγραφή μας προειδοποιούσε για την επικινδυνότητα του μονοπατιού..ένα κάθετο λούκι σαν δίοδος από την άλλη μεριά της πλαγιάς που έπρεπε να βουτήξουμε μέσα του οδηγούσε στην στέγη των θεών..Η ορατότητα μηδέν …τρόμαξα ..πάγωσα ..κάναμε πίσω και είπαμε πως την άλλη φορά θα έρθουμε εδώ όταν είναι καλύτερος ο καιρός.Ξαφνικα άνοιξε o καιρός για δευτερόλεπτα ..σαν κάποιος να τράβηξε την κουρτίνα της ομίχλης και φάνηκε μπροστά μας η κορυφή του μύτηκα…απίστευτα επιβλητική απότομη απροσπέλαστη φοβιστική σαγηνευτική .Πως θα είναι με καλη ορατότητα φαντάζομαι..?
Η κουρτίνα έκλεισε ξαφνικά.. κατευθυνθήκαμε και ανεβήκαμε στο σκολιό την διπλανή κορυφή.. φάγαμε ένα παστέλι ήπιαμε νερό και απολαύσαμε για λίγο την θέα, μετά πήραμε τον δρόμο της επιστροφής..
η κορυφή του μύτηκα
άνοδος προς κακιά σκάλα
κορυφή σκολιό
απο σκολιό προς κακιά σκάλα και μονοπάτι για μύτηκα
Στην επιστροφή από την κορυφή (από το καταφύγιο Ζολώτα και κάτω)συναντήσαμε τον Μάικλ έναν εικοσητετράχρονο αμερικανό με καταγωγή της μητέρας του από την καλαμάτα!Ειναι εντυπωσιακό να βλέπεις έναν νέο από την Βοστόνη να έρχεται με ένα μικρό σακίδιο κι ένα ζευγάρι σανδάλια για να ανέβει μόνος του με τόσο θάρρος και ανδρεία στον Όλυμπο…τον ζήλεψα ,τον θαύμασα για αυτήν την καθαρότητα στο βλέμμα και το συναίσθημα που είχε στην καρδιά του.(γιατί εμείς δεν είμαστε έτσι εδώ?)στο τέλος του μονοπατιού προς τα πριόνια σταματήσαμε σε μια μικρή γαλάζια λίμνη,ακούσαμε τον καταρράκτη, θαυμάσαμε τα χρώματα πλυθήκαμε και ήπιαμε νερό από μια πηγή.Είχαμε τελειώσει την πεζοπορία ..συνολικά όλη την ημέρα από Ζολώτα ,κακιά σκάλα,σκολιό και πίσω έως πριόνια 7 ώρες με στάσεις λίγων λεπτών.Στο αυτοκίνητο μετά φάγαμε τους τελευταίους ξηρούς καρπούς,σύκα σταφύλια και ζυμωτό ψωμί . Ο Μάικλ μιλούσε ακατάπαυστα και χαμογελούσε και έλεγε πως είναι ευτυχισμένος .Στην επιστροφή προς Αθήνα σταματήσαμε στις Θερμοπύλες σε κάτι θερμά λουτρά κάναμε μπάνιο και αμέσως νοιώσαμε την ανακούφιση από τον πόνο και την κούραση που είχε αρχίσει να έρχεται δυναμικά στα σώμα.
Μπαίναμε στην μεγάλη πόλη νύχτα με ταχύτητα..., τα φώτα της να λαμπιρίζουν και να μας καταπίνουν αριστερά δεξιά …ένοιωσα νοσταλγία …μια χαρά και μια λύπη μαζί χέρι χέρι… τα γνωστά μου…
Πόσες ανεξερεύνητες κορυφές έχουμε μέσα μας και πόσα σκαλοπάτια πρέπει να ανέβεις για να μπορέσεις να δεις τα πράγματα κατάματα καθαρά μέσα στο Eίναι?
Ο Μάικλ κι ο κάθε άνθρωπος που συναντάμε μας μεταφέρουν μηνύματα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά τα κρυμμένα μας κομμάτια που δεν θέλουμε εύκολα να τα δούμε..
Οι αντανακλάσεις μας .. Γιατί να φοβόμαστε και να βάζουμε μάσκες?
Μια αυτοκυριαρχία με τύλιξε... η κούραση καθάριζε τα εσωτερικά μου κανάλια…και δώσαμε υπόσχεση πως θα ξαναπάμε στο μαγικό βουνό ,ξανά και ξανά και ξανά…γιατί απλά κάποια μέρη είναι τάματα ψυχικά και δεν έχουν τελειωμό.