Ανθοκομική Έκθεση

κηφισιά

το ομορφότερο λουλουδάκι είσαι Νικολάκη μου..πάρε με στο αεροπλάνο σου.

Eίναι απόγευμα στην τραπεζαρία της γιαγιάς-λίγο πρίν την ανάσταση-.
Παρατηρώ τις απόκοσμες ηλιαχτίδες να λούζουν το παράθυρο και να προβάλουν επάνω στην πορτοκαλί κουρτίνα την μορφή μιας παλιάς πλαστικής ανθοδέσμης.
Κοιτάζω για ώρα τις σκιές της σύνθεσης κ αναλογίζομαι όλες εκείνες τις κρυφές σου λεπτομέρειες που θα γνώριζα αν είχες μείνει.
Μερικές δέσμες φωτός έχουν διαπεράσει το ύφασμα και φωτίζουν επιλεκτικά τον χώρο.
Ενας ξύλινος μπουφές εχει πυρακτωθεί κι έχει βαφτεί σε χρώματα χρυσά.
Διακρίνω μπροστά στα μάτια μου την σκόνη να αιωρήτε και να μεγενθύνεται και να ταξιδεύει μέσα στο φώς κινούμενη αργά-σαν σε παχύρευστο υγρό.
Κουκίδες ύπαρξης ενός κόσμου δύσκολα παρατηρήσιμου.
Στό δωμάτιο απλώνονται οι ιστορίες μιας ζωής...αναμνηστικά,γυαλικά,στολίδια,φωτογραφίες...όλα τακτοποιημένα και τοποθετημένα με αγάπη.Η γιαγιά μιλάει στο τηλέφωνο αλλά δεν την ακούω ...ταξιδεύω βαθυά εσωτερικά μέσα μου ...Αφουγκράζομαι στους τοίχους να ξαναζωντανεύουν οι παιδικές μου φωνές και με βλέπω να τριγυρνάω γύρω απο το τραπέζι.
Μιά ακτίνα φωτίζει μιά χρυσή γοργόνα φωτιστικό....και με κάνει να θυμάμαι τόσο έντονα την χαρά σου... οταν την ταίριαξες στο μικρό σου τραπεζάκι...με άλλα πράγματα (μια γοργόνα που ήταν πεταμένη στα σκουπίδια.)Κάποια στιγμή έννοιωσα την ζέστη απο μερικές ηλιαχτίδες στο πρόσωπο μου,έννοιωσα την ασφάλεια , την θαλπωρή του μέρους ..και τις γλυκές αναμνύσεις.
Στον χώρο υπήρχε μια ΛΑΜΨΗ εσωτερική που ανέβλυζε απο την καρδιά του ανθρώπου που πάντα πρόσφερε ανελέητη αγάπη.Ηγιαγιά θελει να χαρίζει τελευταία συνέχεια πράγματα-θέλει να αδιάσει το σπίτι-να μας φροντίσει ακόμα περισσότερο.Ποσο θα μείνω? μου λέει...Βλέπω στο σκαμμένο απο τον χρόνο πρόσωπo της τον πόνο άλλα και την χαρά και την προσφορά και την πληρότητα της ζωής.Φοβάμαι την ημέρα της απώλειας-και ερημώνω..-σχεδόν ολοκληρωτικά!
ΕΙΝΑΙ ΟΔΥΝΗΡΟ ΝΑ ΧΑΝΕΙΣ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΣΟΥ.
Κι ας ξέρω ,πως οτι μοιράζεται με αγάπη ...πως συνεχίζει να ζει πάντα μέσα μας.
Δέν χάνεται ποτέ...