Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν…
Όπως το κύμα της θάλασσας μετακινεί τους κόκκους της άμμου και τα βότσαλα στην ακτογραμμή,
διαμορφώνοντας νέα τοπία κάθε φορά.
Η ζωή ξέρει..
Γεννάει η αποβάλλει ότι χρειαζόμαστε…
Τα μέρη παραμένουν πάντα όμορφα ξεδιπλώνοντας διαφορετικές οπτικές στον ορίζοντα.
Όπως σ αυτό το μικρό νησί που εξακολουθώ να επισκέπτομαι και να αφουγκράζομαι τον παλμό της θάλασσας κάτω από τα πυκνά δέντρα.
Νοσταλγία
Αποδοχή
Ηρεμία
Σταθερότητα
Ευγνωμοσύνη
Ελευθερία
Ας μη λιγοστέψουν ποτέ…
Τα ονειρα,οι ελπίδες και τα ταξίδια.
2 σχόλια:
καλώς ήρθες στον κήπο της ποίησης, μιας και ποιείς τόσο όμορφα πράγματα και λόγια...
F a n t a s t i k e s fotos petrako
S euxaristoume pou tis moirazesai mazi mas
Zileuo
Geia sou ap to borra
Δημοσίευση σχολίου