φαράγγι σαμαριάς

οροπέδιο ομαλού ,είσοδος για το φαράγγι 1.200μ.υψόμετρο.(7.30 τοπρωί)

ενα τέλειο μονοπάτι μας κατέβαζε στον πυθμένα..για ώρα.

κάθε περαστικός και μια πέτρα ενα γιγάντιο γλυπτό..μου θύμισε αναμένα κεριά ,η τάματα
..κάτι σαν προσευχή στην φύση.

στον δρόμο μύριζε πεύκο λιβάνι και αγάπη .

φιλικό ζωάκι -)

εγκατελειμένο χωριό...στο μέσον του φαραγγιού.

στην καρδιά της γής οι υφές απο τα πετρώματα μου θύμισαν σαν να ταξιδεύω μεσα σ ενα προιστορικό ζώο.

Ένα ποταμάκι εμφανιζόταν κι άλλοτε χανόταν για να ξαναεμφανιστεί παρακάτω.Συγκεντρώσεις νερού έφτιαχναν μικρές λιμνούλες,βότσαλα και πυκνή βλάστηση έκαναν το τοπίο παραμυθένιο

το στενότερο σημείο του φαραγγιού με φάρδος 3 μέτρα.(πύλες)

(πέντε ωρες μετά)..Στην έξοδο του φαραγγιού κατευθυνθήκαμε προς την παράλια της Αγίας Ρουμέλης πλάι στις σμιλεμένες κοίτες από τον χρόνο.Σαν ποτάμι που ταξίδεψε ξεχυθήκαμε μέσα στα κύματα και αφεθήκαμε στην θεραπευτική δύναμη του νερού ξεδιψώντας κάθε κύτταρο του σώματος κι ανακουφίζοντας όλες τις αισθήσεις από το παρελθόν.Μετά ξαπλώσαμε πάνω στα ζεστά βότσαλα κοιτάζοντας τον ήλιο μέσα απο τα σύννεφα...ντυθήκαμε και συνεχείσαμε..

στο δρόμο για τον Αγιο Παύλο διάσπαρτα ξύλα γλυπτά.

Οφείλω το ταξίδι σ αυτήν την εικόνα..απόκοσμο και μυστηριώδες πάνω στην άμμο..μαγικό εκκλησάκι του Αγίου Παύλου.

Οι ρίζες που μας ενώνουν γίνονται φτερά οσο περνούν τα χρόνια.
ξαπόστασε λίγο..ονειρέψου
αγνάντεψε
το γαλάζιο ειναι απέραντο....εκει να συναντιόμαστε.

Μετά από έντεκα ώρες περπάτημα από το πρωί με δυό μισά ώρες στάσεις μια για μπάνιο, και μια στον άγιο Παύλο φτάσαμε εδώ στην μέση του πουθενά. Μιά ταβέρνα πάνω σ ενα βράχο και κάτι δωμάτια παραδίπλα χωρίς ηλεκτρικό..(λίγο πριν τον τελικό προορισμό της ημέρας που είχαμε στο μυαλό μας.)ήταν σούρουπο και δεν υπήρχαν άλλα αποθέματα δυνάμεων…κάναμε μπάνιο στην θάλασσα, και μετά στο δωμάτιο με κρύο νερό αναζωογονητικό.Στον υπαίθριο χώρο υπήρχαν δαυλοί με πετρέλαιο αναμμένοι …ένοιωσα σαν ιππότες που φτάσαμε στο κάστρο.. σκέφτηκα και γελούσα..Μετά ήρθε φαγητό και ρακές.. .Φύσαγε απαλά και τα φώτα κουνιόντουσαν ρυθμικά κάνοντας παιχνίδια και προβάλλοντας σκιές τριγύρω παραμορφώνοντας τα πράγματα,μια μεγάλη παρέα Ελβετών παραδίπλα γελούσε…λιποθυμούσε στα φαγητά.Ένα μήνα μετά.. άναψα ένα τσιγάρο και ρούφηξα και την τελευταία του σταγόνα....κόντεψα να κλάψω από χαρά…είπα πως μόνο για κείνη την στιγμή θα το κάνω για την παρέα, για τους τρις μας.Μας περιτύλιξε γρήγορα τόσο όμορφη κούραση ….τόσο εξαγνιστική …

η έξοδος του φαραγγιού της αράδενας

παραλία λουτρού..απίθανα νερά!

απίστευτη εικόνα.. ταβέρνα πάνω στο βραχάκι

παραλία γλυκά νερά ..απο τις ωραιότερες που εχω δεί.

φιλία

στην τελική ευθεία το μονοπάτι για Σφακιά λαξευμένο μέσα στον βράχο ..ψηλά κι απο κάτω η θάλασσα.

πόσο γαλάζιο εχει αυτή η χώρα...(παραλία λίγο εξω απο την χώρα Σφακίων)

Τελευταία εικόνα μέσα απο το λεωφόρειο.μετά φύγαμε για λιμάνι.